Filosofie | ‘Doe wat je leuk vindt, dat is het aller belangrijkste’ (deel 1)

Daar zit je dan tussen paps en mams, nog geen jaar oud. Nu ik pas 22 jaar ben geworden en sinds een tijdje zelf op kamers woon, kan ik wel zeggen dat ik terug kijk op een hele fijne tijd bij mijn ouders thuis. Ze hebben het niet altijd even makkelijk met mij en mijn zusje gehad, maar ook in minder goede tijden heb ik veel aan ze gehad.

Lees meer

 

Vuurwerk
Op 31 december 1993 kwam het vuurwerk iets eerder dan gepland voor mijn ouders, ik werd namelijk om 16:57 uur geboren, in het Franciscus ziekenhuis in Roosendaal. ‘Mevrouw Snepvangers, wilt u ook vuurwerk zien?’ Vroeg de verpleegster om 00:00 uur lachend, met het gordijn in haar handen. Mijn moeder antwoordde dat ze al genoeg vuurwerk had gezien die dag, en dat de gordijnen wel dicht mochten blijven.


 

(Links de garage, rechts ons huis. Het paard hier op de foto kregen we later.)

Mijn ouders woonde destijds al meer dan tien jaar in het ouderlijk huis van mijn vader, waar hij met zijn 10 andere broers en zussen is opgegroeid. Het is een afgelegen huis, midden in het platteland van Lepelstraat – en ja, dat is een dorp, vlakbij Bergen op Zoom. Een vrije omgeving waarin het normaal was dat je even ging kijken naar de nieuwe kalven van de buren, en mijn vader die enthousiast was over de nieuwe tractor van zijn broer – en tevens mijn oom, die boswachter was.

Geweldige tijden
Ruim twee jaar nadat ik geboren werd, kwam mijn zusje, Lotte. Waarmee ik de jaren erna de tijd van mijn leven heb gehad op het platteland. We liepen de straat af voor strooitouwtjes om onze eigen hangmat in de tuin te maken, deden wedstrijdjes met onze eigen quad op het land naast ons (rechts op de foto) met Lotte, papa en ik. We mochten zelf tractor rijden wanneer ons eigen land werd gemaaid en de pakken hooi op werden gehaald met een kar. Niets was te gek, alles mocht, als we het maar leuk hadden (en goed luisterde…).
We maakte in de zomer een eigen badminton veld op ons land, waar we met vriendinnetjes konden spelen. Hadden een groot zwembad opstaan, en maakte grote kuilen en hoge bergen van zand, om het race parcours van de quad nóg iets leuker te maken. Want hoe gevaarlijker, hoe leuker wij het vonden.

(Rechts: tijdens mijn communie, de meest linkse)

Tijd op de basisschool – Minst leuke tijd
De basisschool waar ik naartoe ging was in het dorp zelf, waar we elke ochtend met ons fietsje naartoe fietste. De eerste vijf jaar waren niet heel fijn daar. Ik werd heel veel gepest, maar kon de afleiding en leuke tijd thuis goed compenseren met hetgeen wat ik op school minder had. Ik had er drie goede vriendinnetjes, waarvan één mijn beste vriendin was. Of het aan de naam lag weet ik niet, het zal op zo’n leeftijd wel een bepaalde aantrekkingskracht hebben gehad, maar ze heette ook Sanne.

Sanne woonde ook aan de rand van het dorp en haar ouders hadden een manege. Ik volgde er, samen met haar, iedere maandag paardrijles van haar moeder. Ik kon er iets in vinden wat ik thuis ook had; de ruimte, gezelligheid en paarden, wat ik toentertijd heel leuk vond. Mijn moeder maakte dezelfde trui voor ons, ik mocht met haar en haar ouders mee naar concours, we waren altijd samen.

Mijn prestaties op school waren gemiddeld. Rekenen en schrijven lagen me goed, geschiedenis en aardrijkskunde iets minder. Met een tekening of puzzel was ik binnen tien minuten klaar, en ook gym vond ik heel leuk. Of beter gezegd, sporten in het algemeen. Ik heb een hele lange tijd op tennis gezeten, ik heb geturnd, paard gereden en gevolleybald.

 

 

Middelbare school – Zelf plannen & ergens tussenin zitten
Eenmaal groep 8 gepasseerd, ging ik naar het Roncalli in Bergen op Zoom. Waar ik elke dag op mijn fietsje naartoe heb gefietst, 20 kilometer per dag. Het was geen hele standaard middelbare school, ze werkte er namelijk met het Dalton systeem. Een systeem wat leidt tot het zelf plannen van alles. Van kleine schriftelijke overhoringen tot het plannen van je centraal examens. Een leuke tijd heb ik hier gehad en ik heb er veel geleerd. Ik heb er leuke mensen leren kennen, maar kwam er ook al snel achter dat er een heel duidelijke, zogenaamde rangorde was. Niet alleen tussen de hogere klassen en jij als bekende “wup” – a.k.a. de eersteklasser die met een Kipling tas rond liep, groter dan jijzelf. Maar ook tussen de toegewezen populaire mensen en de toegewezen minder populaire mensen.
Wat ik nooit helemaal heb gesnapt, of althans, waar ik niet aan toe wilde geven. Je had de bekende “hockey meisjes”, de groep waar mensen niet mee gezien wilde worden en iets daar tussenin. Het gekke was nog, dat wanneer ik een pauze zat bij bij de toegewezen ‘mindere’ van de school, ik niet meer werd aangekeken door mijn eigenlijke vriendengroep, waar ik het grootste deel van mijn tijd doorbracht. Dat duurde dan gemiddeld een dag, en dan waren ze daar weer overheen en kon ik er weer een fatsoenlijk gesprek mee voeren. Achteraf gezien was ook niet iedereen uit die groep een vriend/vriendin, maar waren dat vooral drie meisjes, die onderdeel daarvan waren.

Eerste studie – Tegenvaller & zoeken naar afleiding 
En omdat het een school was met het Dalton systeem, en ik wat vertraging op liep door de ziekte van Pfeiffer die ik tussendoor kreeg, deed ik in Augustus mijn centraal examen. Ik slaagde in één keer en begon aan de opleiding apothekersassistente.
Waarom apothekersassistente? Ja, dat wist ik in die tijd goed uit te leggen, nu iets minder. Ik was ervan overtuigd iets in de zorg te willen gaan doen, maar zag geen hele aantrekkelijke studie richtingen. Ik besloot hieraan te beginnen omdat het nooit mis zou zijn een basis te hebben over medicijnen, als ik toch iets wilde gaan doen in de zorg. Eenmaal aan de opleiding begonnen, kwam ik er al snel achter dat de praktijk niet voor mij was weggelegd. Ik wilde stoppen, maar mijn ouders wilde dat niet en daar ben ik achteraf blij mee. Ik heb er alsnog veel van geleerd. Leren van iets wat je niet ligt en wilt, helpt je ook te vinden wat je dan wél wilt.

 


In die tijd zocht ik afleiding in andere dingen. Ik kreeg voor mijn diploma van het middelbaar van mijn ouders een spiegelreflex camera. Hier heb ik ontzettend veel mee gedaan in die tijd, het sleurde me door wat minder leuke jaren heen. Ik tekende weer veel, net als vroeger, maakte daar foto’s van en gooide ze op een blog die ik ‘kunstmeisje’ had genoemd. Gewoon voor mezelf, maar al snel kreeg ik wat volgers en vond ik het steeds leuker.

Niet iets willen doen wat ik over 10 jaar ook nog kan
Na mijn opleiding heb ik een jaar in Putte gewerkt, bij een grensapotheek waar ook veel buitenlandse recepten opgehaald werden. Waar voor mij ook de uitdaging lag. Ondanks dat het ontzettend leuke (en lieve) collega’s waren, miste er iets. Het was iets wat ik nu op mijn 20 jarige leeftijd deed, maar wat ik over tien jaar ook nog zou kunnen doen. Ik wilde iets nieuws doen, iets wat ik leuk vond en iets waar ik echt mijn passie in kon leggen. Ik wilde het échte studentenleven nog meemaken, wat ik door omstandigheden tijdens mijn vorige opleiding nooit echt heb kunnen doen.


Een grote stap 
Na veel overleg met mijn ouders, heb ik in juli 2015 ontslag genomen, ben ik verhuisd naar Tilburg, woon ik nu in een studentenhuis en studeer ik weer. Met als reden ‘Doe wat je leuk vindt, dat is het aller belangrijkste’. Van het rustige platteland, naar het drukke Tilburg. Een hele verandering, maar ik heb het naar mijn zin, de tijd van mijn leven hier en ik heb veel lieve mensen leren kennen.

In grote lijnen is doen wat je leuk vindt, wel één van de belangrijkste dingen die ik heb meegekregen. Ga om met wie jij dat wilt, doe wat jij wilt en waar jij achter staat. En blijf vooral dicht bij jezelf. Ik werd gepest maar kon altijd mijn huis thuis vinden, ik liep vertraging op tijdens de middelbare school, had weinig vriendinnen en deed een studie die ik niet leuk vond, maar mijn ouders waren er altijd. Wat slechte tijden compenseerde, was altijd thuis.

 

Lotte (links), ik (rechts)

Ik merk nog steeds, nu ik 22 jaar ben, dat ik gehecht ben aan thuis. Ik denk ook niet dat dat ooit zal veranderen. Het blijft voor mij de belangrijkste plek. De plek waar ik de leukste tijden heb, al vanaf dat ik heel jong was. Met de mensen waar ik het meest van houd; mijn familie.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s